Muziekvereniging Irene

Afscheid valt zwaar

 Een vereniging oprichten is een heel ding. Daarna de zaken in goede banen leiden ook niet eenvoudig, maar dezelfde vereniging na zoveel succesvolle jaren opheffen? “Je wilt niet weten hoeveel werk dat is. Om het nog niet eens te hebben over de emoties.” Het is de laatste voorzitter van muziekvereniging Irene, Hans Modderman, die met een zucht de conclusie trekt. Hij treedt aan als woordvoerder van de begin 2017 ter ziele gegane vereniging, samen met Karen van der Wiel-Huiberts, eveneens zeer betrokken bij de afwikkeling van het geheel. Wat overblijft is een gevoel van opluchting dat het allemaal goed is afgesloten. Al valt het afscheid bestuur en muzikanten zwaar.

Beide Vennepse oud-leden (met hetzelfde geboortejaar 1988) beginnen rond hun achtste aan muziekspelen. Modderman (elektricien met eigen bedrijf) trommelt thuis van jongs af aan ‘op alles wat los en vast zit’, dus de keuze bij drumband Irene is voor hem niet zo moeilijk. Het wordt de trommel, de snaredrums. Hij volgt zijn oudere broer Pieter in de keuze voor ‘op straat muziek maken’, al bespeelt deze de schuiftrombone. Hans krijgt les van instructeur Roland Temmingh. Oefenen gebeurt elke woensdagavond. 20171214 linv muziekvereniging irene
In die tijd, de jaren negentig van de vorige eeuw, tellen drumband en majorettekorps nog meer dan vijftig leden. Het gaat prima met de vereniging, opgericht in juni 1945 en bij elke belangrijke dorpsgebeurtenis present. “In de zomer traden we zeker twee á drie keer per maand op. Altijd heel leuk, samen muziek maken”, zegt Modderman. “Het duurt wel even, voordat je zover bent. Je moet eerst leren noten lezen, het spelen op een instrument onder de knie zien te krijgen en dat ook nog eens combineren met ritmisch lopen op straat.”

Na een paar jaar wordt de jonge Modderman tambour-maître, een eervol baantje waarbij hij in uniform met dirigeerstok voor de muziek uitloopt. Daar is een opleiding voor nodig, waarin onder meer ‘stoktekens’ worden geleerd om de muziek aan te geven aan de mensen achter hem.

Majorette

In het gezin waarin Karen Huiberts opgroeit worden na haar twee oudere broers ook lid van de drumband, maar zij haken na verloop van tijd af. “Er gaat veel tijd zitten in oefenen en dat is niet altijd even leuk. Je moet wel doorzettingsvermogen hebben,” aldus Karen, die begint bij de majorettes. “Via een vriendin ben ik erbij gekomen. Ik wilde wel graag bij dat groepje horen, een mooi pakje aan, dansend op de muziek. Maar je moest de show wel goed kennen wilde je op straat mogen meelopen.”  

Na ruim een jaar stapt ze over op een instrument en dat wordt de trompet. Liefde op het eerste gezicht, noemt zij het. Ook voor haar is het notenschrift leren geblazen. “Voor ons was het spelen op straat makkelijker dan voor Hans en de andere trommelaars. Die moesten alles uit het hoofd doen, terwijl bij ons de bladmuziek voor ons neus stond.”

irene 2Majorettes maken sinds 2011 niet meer deel uit van de drumband. Volgens Modderman het begin van de teloorgang. Het ontbreekt op alle fronten aan nieuwe aanwas, jongeren lopen er niet meer warm voor. Terwijl oudere muzikanten steeds vaker stoppen, dikwijls noodgedwongen vanwege lichamelijke klachten. Belangstelling voor optredens neemt eveneens af. Kortom een neergaande spiraal. Het doet pijn als het dan noodzakelijk is een halt uit te spreken. Het gaat de jonge voorzitter aan het hart. Maar als het dan toch moet gebeuren, zet hij zich in voor een goede afronding van de zaak. Samen met Karen, inmiddels toegetreden tot het bestuur, en penningmeester Martin van Aardam. De harde kern, zegt Modderman. De zorg om alles in goede harmonie af te sluiten, houdt de narigheid van het verlies enigszins op de achtergrond.   
Familiegevoel

De bestuursleden van het laatste uur vinden steun bij elkaar en bij meelevende vrijwilligers. “Familiegevoel en saamhorigheid. Dat typeerde al die jaren de vereniging en zo is het eigenlijk de afgelopen periode ook steeds geweest.” Op de afscheidsreceptie in juli van dit jaar komen die gevoelens naar boven. Er wordt bij een hapje en een drankje met plezier terug gekeken op bijzondere evenementen, zoals Carnaval, optreden in de Keukenhof en muziek maken met de Pietenband bij het Sinterklaasfeest. Verhalen over ‘goede tijden’ met succesvolle optredens door het hele land, onder meer in ponypark Slagharen en de Efteling maar vooral op straat bij corso’s, lampionoptochten, begeleiding van de Vennepse Avond4daagse, de Feestweek, Koninginnedag en later Koningsdag, bij de opening van de Vrijmarkt. Vooral daar, bij de voordeur van de Rustende Jager, is dit jaar het gemis groot.

De receptiebezoekers gaan niet voorbij aan de minder prettige periode van de laatste jaren. Een teruglopend aantal leden maakt duidelijk dat het einde in zicht is. Modderman: “We hebben van alles geprobeerd om de jeugd te bereiken, via acties op scholen, met een stand op de verenigingsmarkt. Het heeft gewoon niet zo mogen zijn.”

Karen van der Wiel memoreert gedeeld ‘lief en leed’, zoals de muzikale hulde die zij en haar man ontvingen op hun bruiloftsfeest ’s avonds. En indrukwekkend, het laatste afscheid van voorzitter Frits Jonker met de muziekvereniging. “Vijfentwintig jaar lang was hij onze voorzitter. De begrafenis was op het katholieke kerkhof. De route vanuit de kerk naar de begraafplaats ging langs het huis van Frits. We hebben voor zijn woning stil gehouden om daar Sweet Caroline te spelen. Op de begraafplaats hebben we in stilte een erehaag gevormd.“

Opruimen

Als wij elkaar ontmoeten, zijn de meeste zaken afgehandeld. Niet alleen op papier moet veel worden geregeld, maar ook letterlijk zijn er spullen opgeruimd. Bijvoorbeeld de uniformen. Wat moet je ermee? Geen dagelijkse kleding, evenmin geschikt voor een dagje uit. Karen: “De leden konden kiezen of ze een uniform wilden houden. Dat heeft een aantal gedaan. Wat overbleef is naar Oekraïne gegaan. Ook andere materialen zijn daarheen gebracht.” Dozen met bijna nieuwe concertkleding vinden hun weg naar de Westerkim.

Dan is er een veelheid aan instrumenten, op diverse locaties in het dorp opgeslagen, eigendom van de vereniging. Trombone, trompet, saxofoon, sousafoon, dwarsfluit, bekkens, pauken, de grote trom en de snaredrums. Ieder lid wordt in de gelegenheid gesteld een instrument te kopen. Karen gaat op het aanbod in en heeft haar trompet in huis, maar erop spelen gebeurt nog maar nauwelijks. Voor Hans ligt het gevoeliger. “Eerlijk gezegd heeft de situatie me meer aangegrepen dan ik had verwacht. Dit zorgt ervoor, dat ik er tot nu toe nog geen zin in heb gehad om het spelen weer op te pakken.”

Liefde voor muziek is hij niet kwijt, maar tegenwoordig gaat zijn voorkeur uit naar andere genres, zoals dansmuziek. Eerder al, maakt hij een zijstap naar een dweilorkestje. “Tijdens vakantie in Hongarije met een vriendengroep zo’n tien jaar terug, kwamen we op het idee samen iets te beginnen. Dat werd de ’Nu je er toch Band’. Voor bruiloften en partijen. We begonnen met vijf man. Nu zijn het er zo’n vijftien.” Modderman hoort daar overigens niet meer bij.

Van oudsher vormt ophalen van oud papier een prettige aanvulling van de Irene-kas. Bij de groep vrijwilligers die jarenlang wekelijks dit klusje klaren, vallen de namen van Frits Jonker, Dre Steevens en zijn vrouw Carla. Inmiddels wordt de opbrengst gedeeld met andere verenigingen onder de noemer GOPA (Gezamenlijk Oud Papier Actie). Blijft er voortaan dus meer over voor de anderen, is de droge conclusie. 

Nog even terug naar onze zegslieden en hun relatie tot ‘Irene’. Wat heeft de muziekvereniging voor hen betekend? Karen constateert eenvoudig dat ze ermee is opgegroeid en het daarom alleen al een groot gemis is. “Mij heeft het gevormd in mijn leven”, zegt Hans, met de nadruk op het leerproces, de discipline om vol te houden, teneinde het muziekstuk in je vingers te krijgen. 

* Zo’n tien leden van de opgeheven muziekvereniging Irene maken tegenwoordig muziek onder leiding van instructeur Wim Van Klink. Er is een ensemble gevormd met de naam Muziek-Collectief. Jong en oud zijn daar van harte welkom.

Voor meer informatie Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..   

Auteur: Geertje Bos
December 2017.