Corrie Groenveld

Droom waargemaakt met ’t Woud lopertje

Ontdekken, beleven en spelen in natuur en ruimte. Aldus het motto van kinderdagverblijf en buitenschoolse opvang ’t Woudlopertje aan de IJweg in Nieuw-Vennep. Op hetzelfde adres waar2012 linv bl ko woudlopertje corriegroenveld door de week overdag kinderen uit alle lagen van de bevolking van nul tot twaalf jaar een plezierig onderdak vinden, was voorheen een akkerbouwbedrijf gevestigd. Over het hoe en waarom zijn voormalig boerin Corrie Groenveld (1926) en haar zoon Reyer (1961) aan het woord. Zij geeft een terugblik op het verleden en hij vertelt hoe een jongensdroom kon worden verwezenlijkt. Samen met zijn Kroatische vrouw Klara vormt Reyer de stuwende kracht achter de kinderopvang. Met nog heel veel plannen voor de toekomst.

Corrie Groenveld draagt twee keer dezelfde achternaam. Zij doet spontaan uit de doeken hoe die situatie in elkaar zit. “Mijn man en ik zijn in de verte familie van elkaar. We hebben dezelfde grootvader, maar verschillende grootmoeders. Mijn vader, Willem, was de oudste in het gezin en de vader van Kees, Reyer, de jongste en van de ‘tweede leg’ zoals je tegenwoordig zou zeggen. Ze waren dus halfbroers in het gezin met twaalf kinderen in totaal.”
Het was Reyers opa en naamgenoot Reyer Groenveld die zich indertijd op deze plek aan de IJweg vestigde. De boerderij uit die periode bestaat niet meer. Daar zit een nare geschiedenis aan vast. Het gebeurde in de zomer van 1943 toen een RAF bommenwerper, de Lancaster W4827, op de terugweg van het Duitse Ruhrgebied boven Haarlemmermeer verongelukte. Eén van de motoren kwam op de boerderij van Groenveld terecht, ging dwars door de woning heen, via de slaapkamer waar Reyers vrouw Cornelia Gijzenberg lag te slapen. Zij werd daarbij dodelijk getroffen en overleed op 46-jarige leeftijd. Reyer overleefde de crash omdat hij net tevoren was opgestaan.

Zo goed en zo kwaad als het ging werd de gehavende boerderij weer voor bewoning geschikt gemaakt. Het gezin telde vijf kinderen, drie meisjes en twee jongens. Kees zette later het ouderlijk bedrijf voort, zijn jongere broer Adriaan vertrok naar Canada.

 Huwelijksfeest

Corrie is dus ook een geboren Groenveld. Ze komt oorspronkelijk uit Kudelstaart, de jongste in het boerengezin met zeven kinderen. De familie verhuisde in 1935 naar Zevenhuizen, omdat daar een grotere boerderij kon worden gehuurd met meer akkerland. Op het veertigjarig huwelijksfeest van haar ouders was Kees eveneens van de partij en van die bruiloft kwam hun bruiloft, in 1955.

Ze trokken in zijn ouderlijke boerderij aan de IJweg, die Kees vervolgens eigenhandig stukjes bij beetjes opknapte. Zijn vader liet daarna erachter een huis bouwen waar hij samen met zijn tweede vrouw Christina Claij ging wonen. Op dezelfde plek tref je nu Reyer junior met zijn vrouw en hun twee geadopteerde kinderen, dochtertje Coco (2007) en zoontje Benjamin (2009).

Toen het dak van de oude boerderij moest worden vervangen, werd besloten tot nieuwbouw. In 1985 werd het pand gesloopt en een klein jaartje later stond er een mooie boerenwoning.  

Achttien jaar eerder werd het gezin getroffen door een ernstig verkeersongeluk met hun zoontje Reyer, toen zes jaar oud. Reyer stapte samen met zijn vriendje uit de schoolbus, op de hoek van de Venneperweg en de IJweg en stak al spelend de weg over, waarbij ze werden aangereden door een auto. Reyer liep daarbij een hoofdwond en hersenletsel op.

Corrie vertelt dat haar zoon in het ziekenhuis weken buiten kennis heeft gelegen. Langzaam kwam het herstel. Er waren aanvankelijk problemen met het geheugen. “Maar het is toch allemaal goed gekomen. Hij heeft het gelukkig gered, de basisschool kunnen doorlopen en daarna de lagere landbouwschool gedaan.”

Getsewoud

Toen eind jaren negentig van de vorige eeuw de gemeentelijke uitbreidingsplannen voor Nieuw-Vennep met de wijk Getsewoud bekend werden, was men in huize Groenveld aanvankelijk niet enthousiast. Het betekende een aanzienlijke teruggang in akkerland van twintig naar twee hectaren. “Maar we konden ons erop voorbereiden want we wisten al lange tijd dat het eraan zat te komen.”

Reyer, de oudste zoon in het gezin met nog twee dochters, had er plezier in, net als zijn vader en zijn grootvader op het land bezig te zijn. Vanaf zijn zestiende werkte hij fulltime mee. Op 21-jarige leeftijd ging hij een maatschap aan met zijn vader en vier jaar later werd hij eigenaar van het bedrijf. Hoewel het verbouwen van aardappels, uien en granen zijn hart had, bleef hij toch een jongensdroom koesteren.

Hij vertelt sinds zijn jeugd al in zijn hoofd te hebben gehad ‘later iets met en voor kinderen’ te gaan doen. Mede als gevolg van de aanleg van Getsewoud kon deze wens in vervulling gaan met de oprichting van kinderopvang ‘t Woudlopertje. “En met een beetje hulp van de bank”, zegt hij eerlijk.  

Er moest nog wel het een en ander gebeuren. “In december 2004 zijn we begonnen met het leeghalen van twee grote loodsen. Daarna zijn we meteen gaan verbouwen en herinrichten. Het eerst werd de loods aan de linkerkant, het koelhuis waarin de aardappelen en uien werden opgeslagen, onder handen genomen”, aldus Reyer die zijn ideeën kon waarmaken in samenwerking met architect Paul Erb uit Hoofddorp.

Buitenmens

De boerenzoon is zelf echt een buitenmens en dat wilde hij ook de kinderen in ’t Woudlopertje bieden: de mogelijk2012 linv bl ko woudlopertje (2)heid om te genieten van de natuur. Die gelegenheid is er volop, in de vorm van een goed afgeschermde vijver, een kleine boomgaard met perenbomen, gegroepeerd rond een lager gelegen grasveldje, dat ’s winters een ijsbaantje kan worden, een mini boerderijtje met kleinvee, zoals kippen, konijnen en schapen. De bedoeling is dat er ook mini ezel2012 linv bl ko woudlopertje (1)tjes komen. Je treft hier en daar manshoge tonnen aan, vroeger gebruikt voor het stoken van korenbrandewijn.

Wat opvalt tijdens de rondleiding binnen de gebouwen zijn de ruime indeling van de verschillende vertrekken, de kleurrijke inrichting en het gebruik van mooi oud materiaal. “Ik hou van dingen die geleefd hebben, spullen met een verleden”, verklaart Reyer, die graag rondstruint in panden die voor de sloop zijn bestemd. Op zoek naar bruikbaar materiaal, bielzen, stenen, tegels, deuren of ramen.

Het moet wel passen in de fantasiewereld die hij de kinderen voorschotelt, zoals bij ‘het dorpje van Swiebertje’ compleet met hooiberg in de ruimte voor de naschoolse opvang. Daar zijn huisjes voor de zingende zebra’s, de pittige pony’s, de kwakende kikkers of de dansende dolfijnen. Er staat ook een heuse locomotief van meubelplaat, een speeltoestel met een glijbaantje. Het is een examenwerkstuk van de Technische Hogeschool in Delft.

Zit zijn hoofd vol plannen voor nog veel meer leuke speelplekken, de leiding van ’t Woudlopertje laat hij met een gerust hart aan anderen over. Dat zijn twee vakbekwame dames, Vesna Groenewoud en Lydia Wever gesteund door een team van zo’n veertig gediplomeerde medewerk(st)ers, de meesten in parttime dienstverband.

Meer informatie: www.woudlopertje.nl

Auteur: Geertje Bos
Foto’s: Geertje Bos
oktober 2012

 Deze website is een initiatief van Stichting Dorpsraad Nieuw-Vennep